Poprosiłem „B" o rozmowę w pobliskim parku tuż po skończonej pracy. Późna wiosna zaczynała właśnie nieśmiało przeobrażać się w lato. Było ciepło, słonecznie, wiał delikatny przyjemny zefirek, ale ja czułem jedynie przenikliwy wewnętrzny chłód. Wiedziałem, że za chwilę rozstrzygnie się nasze wspólne być albo nie być, ale nie potrafiłem przewidzieć scenariusza wydarzeń. Usiedliśmy na rozgrzanej ławce w jednej z ustronnych alejek tak, by nikt nam nie przeszkadzał. Zapadła niezręczna cisza, którą to ja powinienem był przerwać, ale nie potrafiłem czując ciężar i możliwe konsekwencje zbliżającej się konwersacji. Na szczęście „B" była nieco pozytywniej nastawiona niż ostatnio i w końcu przełamałem swoją niemoc.

Początek był podobny do naszej poprzedniej rozmowy. Wyjaśniłem „B", że nie potrafię dłużej funkcjonować w takiej atmosferze i napięciu jakie wytworzyło się między nami. Nie umiem sobie poradzić z dystansem na jaki mnie odsunęła. Jednak tym razem nie dociekałem powodów, dla których traktowała mnie ostatnio tak ozięble. Z jednej strony nie sądziłem, żeby cokolwiek się zmieniło i „B" będzie umiała wytłumaczyć swoje zachowanie, a z drugiej wiedziałem, iż żadne wyjaśnienia nie posunęłyby nas naprzód. Zapytałem wprost czy jej jeszcze na mnie zależy i czy chce spróbować naprawić to, co uległo wypaczeniu i zniekształceniu. Sam niczego innego nie pragnąłem, ale bez jej udziału nie byłbym w stanie zmienić czegokolwiek. Do tej pory kiedy coś się psuło podejmowałem samotne próby walki o nas, ale obojętność „B" za każdym razem coraz skuteczniej odbierała mi motywację i siły by walczyć. Szamotałem się tylko bezradnie w plątaninie emocji bez żadnego wymiernego efektu, aż dopadła mnie zupełna rezygnacja. Zrozumiałem, że w pojedynkę nie jestem w stanie niczego osiągnąć, że moje „chciejstwo" nie wystarczy jeśli ona nie będzie przekonana, iż chce ratować nasz związek. Do tego potrzeba było prawdziwego zaangażowania nas obojga i wiary w to, iż wszystko można jeszcze odwrócić i wyprostować. Jeżeli nadal mnie kocha, to niech to okaże zamiast dzień po dniu zabijać we mnie uczucie i nadzieję. Albo jesteśmy w tym razem i oboje się staramy, albo mówię pas, bo nie mam już sił, by dłużej to ciągnąć.

„B" zgodziła się ze mną co do meritum. Próbowała tłumaczyć skąd się wzięło jej negatywne nastawienie, ale ostatecznie sama przyznała, że nadal nie rozumie i nie potrafi określić przyczyn. Także ją wyczerpywała napięta atmosfera i nieporozumienia, które piętrzyły się między nami. Pragnęła to wszystko przerwać, ale nie wiedziała w jaki sposób, więc brnęła coraz dalej siłą rozpędu. Potem również jej udzieliło się moje zrezygnowanie i apatia. Jednak ostatecznie nie chciała stracić tego, co wspólnie budowaliśmy przez cały ten czas. Dlatego ochoczo przystała na mój warunek i zadeklarowała, że chce za wszelką cenę naprawić nasze relacje. Stwierdziła, że jeśli oboje od teraz zaczniemy się starać to mamy dużą szansę, by jeszcze było między nami tak dobrze jak kiedyś.

To był najlepszy balsam na moje pokaleczone serce. Poczułem przepełniającą mnie radość, że w końcu zostałem zrozumiany i od teraz wszystko będzie już szło ku lepszemu. Przecież skoro się kochamy i oboje chcemy odbudować naszą więź, to nie ma możliwości, żeby nam się nie udało. Potrzebowałem tego optymizmu, tego poczucia, że jeszcze nie wszystko stracone i to właśnie dostałem od „B". Przytuliłem ją mocno do siebie i długo ściskałem, nie chcąc wypuścić z objęć.

- Chciałbym być znów Misiem, w którym się zakochałaś i zrobię wszystko żeby tak było... - wyszeptałem jej do ucha z trudem powstrzymując wzruszenie.