„B" chyba przeczuwała, że czeka nas poważna rozmowa, bo przez cały tydzień zbywała moje prośby o spotkanie. Zawsze było coś pilniejszego, ważniejszego, wcześniej zaplanowanego. Nie widząc zbytnio perspektyw na zmianę sytuacji przyparłem ją w końcu do muru w służbowej kantynie. To nie był czas, ani miejsce na taką rozmowę, ale nie widziałem innej alternatywy. „B" próbowała się wykręcić sugerując, że ktoś może nas usłyszeć, ale było mi wszystko jedno i po prostu mówiłem nie zważając na otoczenie.

- Miś to nie jest miejsce na takie rozmowy. – broniła się do końca.

- Proszę wysłuchaj mnie, to będzie tylko kilka słów. – wiedziałem, że aby nie zwariować, muszę jej powiedzieć co czuję tu i teraz.

- Ja już tak dłużej nie mogę Mysz. Kompletnie nie rozumiem co się z tobą dzieje. Pamiętam jak jeszcze niedawno mówiłaś mi, że weszliśmy na zupełnie inny level, że jestem ci bliższy niż kiedykolwiek wcześniej, że nasza relacja się zmienia, umacnia, że to już nie romans oparty na płaszczyźnie fizycznej, tylko na uczuciach. Pamiętasz? – retorycznemu pytaniu nie towarzyszyły żadne emocje na twarzy „B", mimo wszystko kontynuowałem – Mówiłaś, że nie jesteś sobie w stanie wyobrazić, że miałabyś mnie kiedykolwiek stracić, a teraz nagle potrzebujesz przerwy i robisz wszystko żeby mnie do siebie zniechęcić. Co się stało? Jak mam to odbierać?

- Naprawdę nie wiem co mam ci powiedzieć Miś, sama nie wiem co się ze mną dzieje. To moja wina, to coś we mnie, ale naprawdę nie wiem co to jest. – powiedziała to w taki sposób, że nie miałem wątpliwości, iż jest ze mną szczera. Tylko, że taka odpowiedź nie posuwała mnie ani o milimetr w kierunku zrozumienia całej sytuacji.

- Nie pojmuję tych wahań w twoim zachowaniu. Najpierw jesteś oschła, a drugiego dnia chcesz żebym przyjechał i tulił cię jak najlepszy przyjaciel. Czuję się jakbym służył głównie do spełniania twoich zachcianek, wypełniania luk, które się pojawiają w twoim życiu. Kiedy jest ci źle potrafisz szukać u mnie pocieszenia, jeśli potrzebujesz potwierdzenia swojej atrakcyjności kokietujesz mnie, kiedy brakuje ci seksu przypominasz sobie, że nie potrafię się tobie oprzeć. Jednak kiedy już zaspokoisz swoje potrzeby, albo akurat masz pod ręką „S", wtedy najlepiej by było gdybym w ogóle nie istniał... – głos na moment uwiązł mi w gardle, ale „B" słuchała w milczeniu, nawet nie próbując się włączyć.

- Ja naprawdę już tak dłużej nie mogę, nie wytrzymuję tej jazdy w górę i w dół, zwrotów akcji w najmniej oczekiwanych momentach. Jeśli mnie kochasz i jednego dnia jest dobrze, to dlaczego za chwilę mnie odtrącasz? Przecież musi być jakiś powód! Chcę wiedzieć na czym stoimy. Wiedzieć, czy w ogóle mam prawo jeszcze mówić „my" w naszym kontekście.

Opadłem zrezygnowany na krzesło, a ona stała nade mną i milczała. Jedyne na co się zdobyła, to delikatne pogładzenie mojej głowy. Niezręczne milczenie przedłużało się, a ja nie miałem pomysłu jak je przerwać. Nie spodziewałem się też, żeby „B" zamierzała cokolwiek powiedzieć.

- Mysz, właściwie po co ja tobie w tym wszystkim? – zapytałem desperacko, nie wiedząc zupełnie jak wydusić z niej cokolwiek.

- A po co ja tobie w tym wszystkim Miś?

- No widzisz i taka z tobą rozmowa – odparłem już doszczętnie zrezygnowany – jesteś mistrzynią w odwracaniu kota ogonem. – spuentowałem z uśmiechem, ale był to uśmiech przez łzy.