Minął dobry tydzień, podczas którego nasze kontakty ograniczały się jedynie do urywanych rozmów w ramach służbowych przerw na papierosa. „B" nie wykazywała potrzeby choćby minimalnego nawet zacieśnienia naszych relacji. Z biegiem czasu ja także powoli zacząłem obsuwać się po urwisku obojętności, ale tak jak człowiek tracący równowagę łapie się instynktownie tego co ma pod ręką, tak też ja desperacko zaproponowałem byśmy wybrali się na spacer. Zgodziła się. Pamiętam dokładnie te późnowiosenne popołudnie na rozgrzanych słońcem bulwarach. Szliśmy bez pośpiechu to ścieżkami, to po łąkach, nie rozmawiając prawie wcale, a jedynie chłonąc chwilę. Ileż razy przemierzaliśmy we dwoje te okolice, ileż pięknych wspomnień przywoływały znane kształty i krajobrazy. A wszystkie one odległe i wręcz nierealne w świetle ostatnich wydarzeń. Usiedliśmy na łagodnej skarpie, a po chwili „B" obsunęła się niżej i położyła się pomiędzy moim nogami, kładąc jednocześnie głowę na moim brzuchu. Trwaliśmy tak w milczeniu kilkadziesiąt minut, śledząc wzrokiem powolne opadanie tarczy słonecznej. Gdy słońce zupełnie skryło się za widnokręgiem i zaczął zapadać zmrok ruszyliśmy z powrotem. Nie od razu, ale w pewnym momencie moja dłoń ujęła rękę „B". Nie zrobiłem tego świadomie, to był odruch. Chwyciłem ją mocno, zdecydowanie, jakbym raz zaciśniętych palców nie zamierzał już nigdy rozewrzeć. Spojrzała na mnie ciepło, chyba pierwszy raz od dłuższego czasu. Poprosiła żebym uważał, by nie zmiażdżyć jej dłoni, a okrasiła to tak serdecznym uśmiechem, że byłem w tym momencie gotów wybaczyć jej wszelkie dotychczasowe niegodziwości, gdyby o to poprosiła. Szliśmy tak całą drogę powrotną nie zważając na to, że ktoś znajomy mógłby nas zobaczyć. Czułem się wtedy jakby to był dopiero początek naszej wspólnej historii, jedna z naszych pierwszych randek, a nie najpoważniejszy kryzys wiary w to co nas łączyło. Kiedy dotarliśmy do samochodu zrobiła coś, czego się nie spodziewałem. Zaprosiła mnie do siebie na lampkę wina, a ja, choć zaskoczony, nie odmówiłem.

Usiedliśmy w jej przytulnej kuchni, otworzyliśmy chłodną butelkę i sączyliśmy z kieliszków słomkowy, orzeźwiający trunek. Atmosfera rozluźniła się jeszcze bardziej, rozmowa stała się swobodniejsza. Z każdym kolejnym łykiem, a potem kieliszkiem czułem jakby wracała dawno utracona nić porozumienia. Zniknęło napięcie, a negatywne zdarzenia i emocje ulegały coraz mocniejszemu rozmyciu i zatarciu. W pewnym momencie „B" przeprosiła mnie i udała się pod prysznic chcąc zmyć z siebie wspomnienie minionego dnia. Siedziałem sam w pomieszczeniu, dopijając ostatnie krople i rozmyślając nad paradoksem całej sytuacji. To jednak potrafimy tak „normalnie" być ze sobą? Bez sprawiania sobie nawzajem przykrości, bez nieufnych spojrzeń i krytycznych uwag? Po prostu rozmawiać, zamiast pojedynkować się na słowa i kaleczyć wyrzutami? Z czego się to bierze, bo przecież alkohol nie mógł być jedyną przyczyną? Skąd ta nagła zmiana, no skąd?!

Próbowałem znaleźć jakieś logiczne wytłumaczenie, kiedy moje rozważania przerwała „B". Stanęła w drzwiach ubrana jedynie w koszulkę nocną i koronkowe majteczki. Z kilku metrów czułem bijącą od niej świeżość i delikatny zapach kosmetyków. Gdybym nie siedział w tej chwili na krześle, to nogi ugięłyby się pode mną z wrażenia. Moje oczy łapczywie omiatały dawno nie widziane, ulubione i wyśnione kształty. Stała tam jak gdyby nigdy nic i wycierała włosy ręcznikiem, jakby robiła to codziennie w moim towarzystwie. Dłuższą chwilę patrzyłem na nią jak oniemiały, ale nagle gdzieś w głowie pojawiły się myśli kontrastujące z tym rajskim obrazem. Wspomnienia „B" takiej jaką była dla mnie przez ostatnie tygodnie – chłodnej, zdystansowanej, nieczułej i oschłej. Czar prysnął. Wstałem i powiedziałem, że na mnie już czas, po czym zacząłem dzwonić po taksówkę. Dostrzegłem zawód w jej oczach, ale nie zaoponowała. Nie liczyłem na to. Byłem pewien jak nigdy wcześniej, że tego wieczoru nic nie ma prawa się między nami wydarzyć, bo ja do tego nie dopuszczę.

Samochód przyjechał nadspodziewanie szybko, więc zdążyliśmy wymienić ledwie kilka zdań, ubrałem się, cmoknąłem ją w czoło i wyszedłem. Zanim dotarłem do domu zadzwonił mój telefon. To była „B". Powiedziała smutnym głosem, że chciała się do mnie przytulić i przykro jej, że wyszedłem tak nagle. Odpowiedziałem zgodnie z prawdą, że niczego bardziej nie pragnąłem, ale przeczuwałem, że na tym by się nie skończyło, a nie chciałem jeszcze bardziej komplikować i tak już pogmatwanej sytuacji. Na tę kolejną woltę w naszych relacjach zwyczajnie nie miałem już siły...