To była trudna rozmowa, choć przeprowadziliśmy ich wiele w naszej historii. Tym cięższa, że „B" nie potrafiła mi powiedzieć co się z nią właściwie dzieje. Długo formułowała wypowiedzi, cedziła słowa, jak gdyby zaczynając zdanie sama nie wiedziała jakie będzie jego zakończenie. Usłyszałem, że owszem, zależy jej na mnie, ale nie umiała wytłumaczyć powodu swojego zachowania. Sama nie wiedziała dlaczego ni stąd ni zowąd zaczynała się ode mnie odsuwać i marginalizować mój udział w swoim życiu, a jednocześnie wyczułem, że nie ma w niej chęci do zmiany tego stanu rzeczy. Tak jakby była tylko obserwatorem wydarzeń i jedynie przyjmowała je do wiadomości, bez dociekania przyczyn i nie mogąc zareagować, choć tak naprawdę mogła. Stwierdziła, że nie robiła niczego celowo, że musiało się to dziać podświadomie.

Czego więc pragnęła jej podświadomość? Czy czuła przesyt pozytywnych wrażeń? Wszak „B" nie raz dawała mi do zrozumienia, że zbyt długa sielanka jej nie odpowiada, a wręcz na dłuższą metę nudzi ją. Czy tak w istocie było? Czy to owe wahania góra-dół pozwalały jej osiągnąć stan emocjonalnego haju, którego katalizatorem były właśnie zmiany, a nie trwanie? Czyżby, podobnie jak w uzależnieniu, z biegiem czasu zaczęła potrzebować coraz częstszych zwrotów akcji, by utrzymać satysfakcjonujący poziom mentalnej ekscytacji? A może broniła się przed zbytnim uzależnieniem się od mojej obecności w jej życiu? Często zżymałem się na jej samodzielność w sprawach, w których dużo prościej byłoby poprosić o radę, czy pomoc. Chociaż wiedziała jak wielką przyjemność sprawiało mi pomaganie jej, to ona z uporem maniaka starała się udowodnić jak świetnie radzi sobie sama. Być może przyczyna leżała jeszcze gdzie indziej? Niewykluczone, że czuła wewnętrznie, iż w jej życiu zwyczajnie nie ma miejsca dla dwóch mężczyzn. Pomimo tego, że dwa związki na pół etatu nie były w stanie zrekompensować braku tego jednego z prawdziwego zdarzenia, to nie była w stanie obdzielić ich po równo uczuciami. Kilkukrotnie zwierzała mi się, że nie potrafi być szczęśliwa ze mną i z „S" jednocześnie. Jej zdaniem jeśli w jednym układzie działo się lepiej, to w drugim niejako automatycznie musiało nastąpić pogorszenie. Jeden z nich funkcjonował kosztem drugiego. Zawsze. Czy zatem na własnej skórze przekonywałem się właśnie o postępującej zmianie priorytetów „B"?

Pytania, pytania, pytania. Coraz więcej było ich w mojej głowie, a wszystkie pozostawały bez odpowiedzi. Widząc, że prawdopodobnie nie dojdziemy do żadnych sensownych wniosków, zapytałem znienacka w akcie desperacji, czy chciałaby, abyśmy zrobili sobie „przerwę"... Skoro „B" sama nie wiedziała co się z nią dzieje, to może taka chwila wytchnienia od emocjonalnej i fizycznej bliskości pozwoliłaby jej wreszcie uporządkować myśli i uczucia? Tak jak nie planowałem zadać tego pytania, tak też z lekkim niedowierzaniem przyjąłem odpowiedź „B", która ze stoickim spokojem przystała na moją propozycję. Z trudem ukryłem zaskoczenie. Sądziłem, że zaoponuje, zareaguje żywiołowo przeciwko takiemu pomysłowi, wypunktuje jego niedorzeczność, zadeklaruje, że przecież mnie kocha i nie potrzebuje tego typu prób... ale jednak zgodziła się bez chwili zawahania...